Als ik één ding geleerd heb binnen de jeugdzorg en binnen mijn praktijk dan is het wel de verwoestende uitwerking van vechtende ouders op hun kind. In het werk binnen de jeugdzorg en op scholen zag ik vaak kinderen en jong volwassenen van gescheiden ouders. Wat veelvuldig voorkwam was dat zij, door één van de ouders gedwongen werden partij te kiezen of voortdurend kritiek moesten aanhoren over de andere ouder. Ook de gevolgen zag ik helaas vaak: een negatief zelfbeeld, een slechte concentratie en onvoldoende schoolresultaten. Eenzaamheid, depressies en op de lange termijn moeite met het onderhouden van de eigen relaties. De consequenties voor kinderen in deze strijd zijn soms werkelijk niet te overzien en kunnen een leven lang aanwezig blijven.
Omdat het kind 50% zijn vader en 50% zijn moeder is, wordt het verscheurd in liefde en loyaliteit wanneer het tussen de ouders moet kiezen. Zo ontstaat er een innerlijke gespletenheid. Wanneer een van de ouders door de andere beschuldigd wordt is dat uitsluiting. Het kind, dat de 50% vader of moeder (in zich) niet mag liefhebben, voelt de uitsluiting en daarmee de leegte in zichzelf. Het hart behoort door beiden ouders vervult te worden. Een vader of moeder kan nooit het hart van het kind alleen vervullen.

Naar schatting scheiden 1 op de 3 stellen in Nederland. Zo’n 20% van alle scheidingen eindigt in een vechtscheiding. 1 op de 6 kinderen scheiden mee. Kinderen zijn hier uiteindelijk misschien wel de grootste verliezers. Voor een deel van de tijd worden zij gescheiden van één van de ouders, ze worden geconfronteerd met verdriet van de ouders. Ze krijgen twee keer een nieuw thuis en misschien moeten ze wel afscheid nemen van school of van vrienden. Gelukkig kan dit prima verlopen, maar in sommige gevallen verloopt het dramatisch.
En ja, het is soms echt een enórme opdracht voor ouders om een scheiding positief en rustig te laten verlopen. Zeker wanneer zij veel pijn en verdriet hebben ervaren binnen de relatie en als gevolg van de uiteindelijke scheiding. En de magische kinderlijke liefde maakt dat kinderen de overtuiging hebben dat ze ouders kunnen helpen door iets van hen over te nemen of voor hen in te vullen. Maar in werkelijkheid hebben kinderen níets op te lossen voor ouders.
In alle gevallen hebben ouders de taak en de plicht om de kinderen zoveel mogelijk vrij te houden van de strijd die zij samen voeren. Binnen het systemisch werk worden hiervoor zinnen gebruikt als: “Ik ben maar een kind. Ik laat jullie problemen bij jullie.” “Jullie zijn de groten, jullie kunnen het dragen.” en “Wij zijn de ouders, de groten, jij bent maar een kind.” “Je eert ons als je onze problemen bij ons laat.”

Wat we zien is enkel de oppervlakte. De haat en nijd, de eeuwige strijd en de soms slepende juridische processen. De pijn van de scheiding wordt op die manier weggedrukt. Op de onzichtbare onderstroom stroomt echter de pijn en het verdriet, gevoelens van schuld, schaamte of van falen. Deze onderstroom maak je zichtbaar met een opstelling of systemisch werk. Kinderen bloeien op wanneer ouders en opstelling doen. Ze zwemmen mee op de bevrijdende energiestroom.

Wat kun je als ouder(s) verder doen om de scheiding voor je kind draaglijk te maken:

• Zorg dat er steun of begeleiding voor hen aanwezig is. Kinderen hebben op het moment van scheiding, dus op hetzelfde moment dat jullie het erg moeilijk hebben, veel aandacht en begeleiding nodig. Dat wordt soms, door de eigen pijn, vergeten.
• Zet kinderen nooit in als munitie in de strijd met de ander! Het gedrag van ouders heeft direct een grote invloed op een kind.
• Neem alle belangrijke beslissingen samen, zonder de kinderen te betrekken en ermee te belasten. Zo kunnen zij uit het loyaliteitsconflict blijven.
• Wanneer co-ouderschap niet mogelijk is, kunnen de kinderen het best bij de ouder verblijven die de andere ouder het meest respecteert of liefheeft.
• Gun je kind een geweldige relatie met de andere ouder. Daarmee gun je het ook zichzelf lief te hebben. Zet bijvoorbeeld een foto van de andere ouder op de slaapkamer. Geef je kind ten alle tijden vrije toegang tot de andere ouder, en laat het openlijk praten over de ander.
• Weet dat kinderen de buitengesloten ouder, vaak onbewust, volgen in hun loyaliteit. Het je kind meenemen in jouw strijd zal zich uiteindelijk mogelijk tegen je keren.

Het mag duidelijk zijn dat het een groot cadeau voor je kind is, wanneer je nog zoveel respect voor elkaar hebt dat je in jullie kind het mooiste ziet wat jullie ooit samen gehad hebben. Met systemische coaching ga je naar de onderlaag, waar je ontdekt dat er geen schuldigen zijn en waar je het respect voor elkaar weer terug zult vinden. Hierdoor maak je jezelf en je kind ‘vrij’. Wil je het zelf ervaren of wil je horen wat ik voor jou kan betekenen? Neem contact met me op via info@praktijkkijk.nl of 06-34236745

Chat openen
1
Hallo, leuk dat je hier bent! Waarmee kan ik je helpen?