Met vertedering én met pijn in mijn hart kijk ik naar deze foto. Onze jongste hier (rechts) een jaar of 5 met zijn vriend Alok. Bij het zoeken naar foto’s voor het eindboekje van de basisschool, kwam ik deze weer tegen…

De foto roept bij mij nu weer veel op. Om allerlei redenen. Ik vind de jochies te schattig voor woorden. Zeker nu hij zo groot wordt en steeds meer zijn eigen weg bewandelt. Hij ontwikkelt zich razendsnel. Wat een geluk, om daar getuige van te zijn. Maar ik weet ook nog dat hij, in de weken kort na deze foto, vooral in verwarring was. Alok moest namelijk afscheid nemen, om weer te vertrekken naar een volgend AZC.

Zo hoorde hij erbij en stonden zij met de armpjes om elkaar en zo hoorde hij er ineens niet meer bij…                                                                                               De natuurlijke wetmatigheid: “iedereen hoort erbij” raakt hier verstoord.

Wat betekent zoiets “systemisch” voor een klas? Hoe deal je met het plotselinge vertrek van een klasgenootje, van een vriendje? Hoe ga je als juf of meester om met deze onmacht en onwetendheid over de verdere levensloop van een van je leerlingen, met het lege stoeltje? Niemand wist waar Alok naartoe zou gaan. Dat werd pas op het laatste moment bekend. Nadat hij afscheid had genomen.

En nog belangrijker: Wat betekent dit voor een kind, voor een gezin? Om na een lange reis uit een onveilig land terecht te komen in een nieuw, vreemd land. Een land dat weliswaar vrij is van oorlog, maar waar je geen enkel zicht hebt op wat er staat te gebeuren, waar je kunt gaan wonen of naar welke school je gaat? Het is dan te hopen dat een gezin bij elkaar blijft en dat ieder gezinslid erbij kan blijven horen. Zo onvoorstelbaar wezenlijk en belangrijk.

Het er fysiek niet (meer) bij horen (zoals in het geval van Alok, die de school moest verlaten) en het gevoel hebben er niet bij te horen, geeft problemen in het leven. Mensen verliezen hun kracht, kunnen geen keuzes maken vanuit het hart, worden verdrietig, boos of zelfs ziek. Bovendien kunnen dit soort problemen zich blijven herhalen in latere generaties.

Op dit moment vraag ik me weer af waar Alok zou kunnen zijn en hoop ik natuurlijk dat het hem goed gaat. Dat hij met zijn gezin eindelijk een veilige en prettige basis gevonden heeft. En hopelijk zal ieder gezinslid daarna het gevoel krijgen er hélemaal bij te horen in dit land. Alok is natuurlijk maar een voorbeeld. Zo zijn er helaas velen. En zo speelt het gevoel van er niet bij horen ook niet alleen bij mensen met een andere afkomst.

Wat ben ik intens dankbaar voor het feit dat mijn zoon acht jaar lang onbezorgd kon spelen en leren. Op één basisschool, waar hij een stabiele basis heeft gekregen. Dat hij vriendjes kon maken, zonder zich zorgen te maken over of dit morgen nog wel zijn vriendjes zouden zijn…..

Met een opstelling kun je, individueel of met meerder personen zoals een klas, werken met dit soort thema’s. Tijdens een opstelling of met een systemische kijk zie je welke dynamieken verstoord zijn. Je kunt hier op een energetische laag mee werken, er inzicht in krijgen en andere keuzes maken.